Call us now:
Die Apostoliese Geloofsbelydenis: ’n Antieke Belydenis vir ’n Verwarde Wêreld
Die Apostoliese Geloofsbelydenis is een van die bekendste en mees invloedryke opsommings van die Christelike geloof. Vir eeue lank het Christene hierdie woorde tydens eredienste, doopgeleenthede, kategese en persoonlike gebed opgesê.
Tog gebeur dit maklik dat ’n mens die belydenis so dikwels hoor dat die woorde bekend raak, maar die betekenis verlore gaan. Ons kan dit uit die kop opsê sonder om werklik stil te staan by wat ons verklaar.
Die Apostoliese Geloofsbelydenis is egter nie ’n klomp los godsdienstige sinne nie. Dit vertel die hele verhaal van die Christelike geloof: God het geskep; Christus het mens geword; Hy het gely, gesterf en opgestaan; Hy regeer en sal weer kom; die Heilige Gees werk in die kerk; sondes word vergewe; die dooies sal opstaan; en die gelowiges sal vir ewig by God lewe.
Dit is kort genoeg om te onthou, maar diep genoeg om ’n leeftyd lank te bestudeer.
Die Apostoliese Geloofsbelydenis
Ek glo in God die Vader, die Almagtige,
Skepper van hemel en aarde.En in Jesus Christus, sy eniggebore Seun, ons Here;
wat deur die Heilige Gees verwek is,
uit die maagd Maria gebore is;
wat onder Pontius Pilatus gely het,
gekruisig is, gesterf het en begrawe is;
wat neergedaal het na die doderyk;
wat op die derde dag opgestaan het uit die dood;
wat opgevaar het na die hemel
en sit aan die regterhand van God, die almagtige Vader;
vanwaar Hy sal kom om die lewendes en die dooies te oordeel.Ek glo in die Heilige Gees;
die heilige, algemene Christelike kerk;
die gemeenskap van die heiliges;
die vergewing van sondes;
die opstanding van die liggaam;
en die ewige lewe.Amen.
Wat is ’n geloofsbelydenis?
Die woord belydenis beteken dat ’n mens openlik verklaar wat jy glo. Die Latynse woord credo, waaruit die Engelse woord creed kom, beteken eenvoudig: “Ek glo.”
’n Geloofsbelydenis probeer nie alles sê wat die Bybel sê nie. Dit is eerder ’n kort opsomming van die belangrikste waarhede wat deur die Bybel geleer word.
Die belydenis staan daarom nie bo die Bybel of langs die Bybel as ’n tweede bron van openbaring nie. Die Bybel bly die hoogste en finale gesag. Die geloofsbelydenis is waardevol juis omdat dit probeer om die Bybel se sentrale boodskap getrou saam te vat.
Die Heidelbergse Kategismus vra: “Wat moet ’n Christen glo?” Die antwoord is: alles wat in die evangelie belowe word en in die artikels van die algemene Christelike geloof saamgevat word. Daarna gebruik die Kategismus die Apostoliese Geloofsbelydenis as raamwerk om die Christelike geloof verder te verduidelik. citeturn552715search0
Die belydenis is dus nie die fondament waarop die geloof gebou word nie. Christus, soos Hy in die Skrif verkondig word, is die fondament. Die belydenis help ons om duidelik te verwoord wat ons oor Christus en sy evangelie glo.
Die geskiedenis van die Apostoliese Geloofsbelydenis
Is dit deur die twaalf apostels geskryf?
Volgens ’n ou kerklike verhaal het die twaalf apostels elkeen een artikel van die belydenis bygedra. Petrus sou byvoorbeeld begin het met “Ek glo in God die Vader, die Almagtige,” waarna die ander apostels die res sou bygevoeg het.
Daar is egter nie historiese bewyse dat die apostels letterlik bymekaargekom en die huidige belydenis woord vir woord saamgestel het nie. Die vorm wat ons vandag ken, het oor ’n lang tydperk ontwikkel.
Die naam Apostoliese Geloofsbelydenis beteken dus nie noodwendig “’n dokument wat persoonlik deur die apostels geskryf is” nie. Dit beteken eerder dat die inhoud bedoel is as ’n getroue opsomming van die geloof wat deur Christus se apostels verkondig is. Historiese bronne beskryf die tradisie dat elke apostel ’n artikel bygevoeg het as ’n latere oorlewering, eerder as ’n bewysbare gebeurtenis. citeturn228072search2turn955577search26
Die belydenis is apostolies in inhoud, selfs al is die finale formulering nie persoonlik deur die twaalf apostels neergeskryf nie.
Die vroeë doopbelydenisse
Die wortels van die Apostoliese Geloofsbelydenis lê in die dooppraktyke van die vroeë kerk.
Wanneer nuwe gelowiges gedoop is, moes hulle openlik verklaar wat hulle glo. Dit sluit aan by Jesus se opdrag om dissipels te doop in die Naam van die Vader, die Seun en die Heilige Gees in Matteus 28:19.
Die kandidaat is waarskynlik vrae gevra soos:
“Glo jy in God die Vader?”
“Glo jy in Jesus Christus, sy Seun?”
“Glo jy in die Heilige Gees?”
Die persoon het dan bevestigend geantwoord. Met verloop van tyd is hierdie vrae uitgebrei om meer van die kernwaarhede van die evangelie in te sluit.
Daarom het die Apostoliese Geloofsbelydenis steeds ’n duidelike driedelige vorm:
- Ek glo in God die Vader.
- Ek glo in Jesus Christus.
- Ek glo in die Heilige Gees.
Die oorsprong van die belydenis word wyd verbind met die geloofsverklaring wat tydens die doop gemaak is. citeturn955577search11turn955577search13
Die Ou Romeinse Geloofsbelydenis
Een van die belangrikste voorlopers van die Apostoliese Geloofsbelydenis staan bekend as die Ou Romeinse Geloofsbelydenis, of die Ou Romeinse Simbool.
Vroeë Christene het die woord simbool gebruik vir ’n herkenbare teken of verklaring waardeur gelowiges hulle geloof geïdentifiseer het. Dit was soos ’n openbare geestelike identiteitsverklaring: “Dit is die God in wie ons glo, dit is die Christus wat ons verkondig, en dit is die evangelie waaraan ons vashou.”
Vorme van hierdie geloofsreël het reeds gedurende die tweede en derde eeu in die kerk bestaan. Die vroegste volledig bewaarde Griekse vorm wat sterk met die Ou Romeinse Belydenis ooreenstem, kom uit ’n brief van Marcellus van Ancyra uit ongeveer 340 of 341 n.C. Rufinus van Aquileia het teen die einde van die vierde eeu ’n Latynse vorm aangehaal en ’n uitgebreide kommentaar daarop geskryf. citeturn228072search0turn955577search1turn955577search3
Die Ou Romeinse vorm was korter as die belydenis wat ons vandag ken. Frases soos “die gemeenskap van die heiliges” en sekere ander verduidelikings is later bygevoeg.
Hoe het die huidige vorm ontstaan?
Die Apostoliese Geloofsbelydenis het nie op een dag uit die lug geval nie. Dit het ontwikkel namate die kerk sy geloof vollediger moes verwoord en teen verkeerde leerstellings moes beskerm.
Die vroeë vorm het reeds die basiese raamwerk bevat:
- God is die almagtige Vader.
- Jesus Christus is sy Seun en ons Here.
- Jesus is werklik gebore.
- Hy het werklik gely en gesterf.
- Hy het uit die dood opgestaan.
- Hy het opgevaar.
- Hy sal terugkom om te oordeel.
- Die Heilige Gees werk.
- Daar is vergifnis en opstanding.
Die vorm wat sterk ooreenstem met die belydenis soos ons dit vandag ken, het geleidelik in die Westerse kerk algemene gebruik geword. Historiese bronne plaas die algemene aanvaarding van die huidige Westerse vorm rondom die sewende en agtste eeu, hoewel baie van die individuele geloofsartikels reeds veel vroeër gebruik is. citeturn955577search3turn955577search14
Die Oosterse kerke het die Apostoliese Geloofsbelydenis nie op dieselfde liturgiese manier as die Westerse kerke aangeneem nie. Hulle het hoofsaaklik die Geloofsbelydenis van Nicea gebruik. Die leerstellings in die Apostoliese Geloofsbelydenis is egter grotendeels deel van die breër historiese Christelike erfenis. citeturn955577search5
Die belydenis tydens die Hervorming
Die Protestantse Hervormers het nie eenvoudig alles uit die vroeë kerk verwerp nie. Hulle het onderskei tussen menslike tradisies wat die evangelie verduister het en antieke belydenisse wat die Bybelse evangelie getrou saamgevat het.
Martin Luther het die Apostoliese Geloofsbelydenis in sy Klein Kategismus behandel. Die Lutherse Book of Concord bevat dit steeds as een van die historiese geloofsbelydenisse. citeturn552715search3turn552715search15
Die Heidelbergse Kategismus, wat ’n besondere invloed op die Gereformeerde tradisie gehad het, gebruik ’n groot gedeelte van sy inhoud om die verskillende artikels van die belydenis te verduidelik.
Die Hervormers het dus nie gesê: “Omdat ons die Bybel het, het ons geen opsommings of belydenisse nodig nie.” Hulle het eerder gesê: “Elke belydenis moet deur die Bybel getoets word.”
Die gesag lê nie in die ouderdom van die belydenis nie, maar in die mate waarin dit die Skrif getrou weergee.
Waarom is die Apostoliese Geloofsbelydenis vandag nog belangrik?
Ons lewe in ’n tyd waarin mense dikwels sê: “Ek het my eie waarheid,” of: “Dit maak nie saak wat jy glo nie, solank jy opreg is.”
Die Apostoliese Geloofsbelydenis antwoord: Dit maak wel saak wat jy glo.
Opregtheid alleen maak ’n oortuiging nie waar nie. ’n Mens kan heeltemal opreg wees en steeds verkeerd wees. Die Christelike geloof gaan daarom nie net oor die intensiteit van ons gevoelens nie, maar oor die waarheid van God se dade in die geskiedenis.
Dit gee inhoud aan die woord “Christen”
Die woord Christen word vandag baie los gebruik. Vir sommige beteken dit bloot dat hulle in ’n Christelike huis grootgeword het. Vir ander beteken dit dat hulle in God glo, nou en dan bid, of ’n goeie mens probeer wees.
Die belydenis vra egter: Watter God? Watter Jesus? Watter evangelie? Watter hoop?
Volgens die Apostoliese Geloofsbelydenis glo ’n Christen nie bloot in ’n vae hoër mag nie. ’n Christen glo in die almagtige Skepper, in Jesus Christus wat mens geword, gekruisig en opgewek is, en in die Heilige Gees.
Die Christelike geloof het bepaalde inhoud.
Dit beskerm teen ’n selfgemaakte Jesus
Baie mense sê dat hulle in Jesus glo, maar die “Jesus” waarin hulle glo, lyk dikwels presies soos hulle eie persoonlike voorkeure.
Vir die een is Jesus net ’n morele leermeester. Vir ’n ander is Hy ’n politieke revolusionêr. Vir nog iemand is Hy ’n geestelike energie wat jou help om jou volle potensiaal te bereik.
Die belydenis laat ons nie toe om Jesus na ons eie beeld te herskep nie.
Hy is die Christus, die Seun van God en ons Here. Hy is deur die Heilige Gees verwek, uit Maria gebore, onder Pontius Pilatus gekruisig, uit die dood opgewek, na die hemel opgevaar en sal weer kom om te oordeel.
Dit is nie ’n Jesus wat ons uitgedink het nie. Dit is die Jesus wat deur die apostoliese getuienis verkondig word.
Dit anker die geloof in die geskiedenis
Die belydenis noem Pontius Pilatus by die naam.
Waarom sou so ’n kort geloofsbelydenis die naam van ’n Romeinse goewerneur insluit?
Omdat die evangelie nie bloot ’n geestelike idee of inspirerende fabel is nie. Jesus se lyding en kruisiging word binne die openbare geskiedenis geplaas. Hy het op ’n bepaalde tyd, onder ’n bepaalde regering, in ’n werklike wêreld gely.
Christelike geloof is nie net geloof in tydlose beginsels nie. Dit is geloof in wat God werklik in die geskiedenis gedoen het.
Dit herinner ons dat die evangelie groter as ons gevoelens is
Daar sal dae wees wanneer ’n Christen sterk en vol geloof voel. Daar sal ook dae wees wanneer God ver voel, gebed moeilik is en twyfel swaar druk.
Die waarheid van die evangelie verander nie saam met ons emosies nie.
Jesus het nie net opgestaan wanneer ek dit sterk genoeg voel nie. Hy het opgestaan. Christus regeer nie net wanneer my lewe goed verloop nie. Hy regeer. Die belofte van die ewige lewe verdwyn nie omdat ek deur ’n moeilike seisoen gaan nie.
Die belydenis neem ons aandag weg van die wisselvalligheid van ons eie hart en rig dit op God se vaste dade en beloftes.
Dit verbind ons met die kerk deur die eeue
Wanneer ons die Apostoliese Geloofsbelydenis opsê, verklaar ons nie ’n nuwe geloof wat gister op sosiale media uitgedink is nie.
Ons bely dieselfde kernwaarhede wat geslagte Christene voor ons bely het.
Dit beteken nie dat elke Christen in die geskiedenis oor elke leerstelling saamgestem het nie. Daar was ernstige verskille oor kerkregering, die sakramente, die eindtyd en talle ander sake.
Maar die belydenis herinner ons dat die Christelike geloof nie by ons eie gemeente, denominasie, pastoor of gunsteling internetleraar begin het nie.
Ons ontvang die geloof van ’n kerk wat lank voor ons bestaan het.
Die Apostoliese Geloofsbelydenis reël vir reël verduidelik
“Ek glo”
Die belydenis begin nie met “Ek voel,” “Ek vermoed” of “Ek hoop dalk” nie. Dit begin met:
Ek glo.
Bybelse geloof is nie blinde wensdenkery nie. Dit is vertroue in God op grond van wie Hy is en wat Hy geopenbaar en gedoen het.
Johannes sê dat sy Evangelie geskryf is sodat mense kan glo dat Jesus die Christus, die Seun van God, is en deur te glo die lewe in sy Naam kan hê — Johannes 20:30–31.
Romeine 10:9–10 verbind geloof in die hart met ’n openlike belydenis dat Jesus die Here is en dat God Hom uit die dood opgewek het.
Die woord “ek” wys dat niemand namens my kan glo nie. Ek kan nie deur my ouers, kultuur of kerk se geloof gered word nie. Die geloof moet persoonlik omhels word.
Tog is hierdie persoonlike geloof nie individualisties nie. Miljoene Christene sê saam: “Ek glo.” Dit is ’n persoonlike belydenis wat binne die gemeenskap van gelowiges gemaak word.
“In God die Vader, die Almagtige”
Die Christelike geloof begin by God, nie by die mens nie.
God is nie bloot ’n groter weergawe van ons nie. Hy is die almagtige Skepper. Hy ontvang nie sy bestaan van iemand anders nie. Alles wat bestaan, is van Hom afhanklik.
Deuteronomium 6:4 verklaar dat die Here een is. Jesaja 44:24 beskryf God as die Een wat alles gemaak het. Efesiërs 4:6 praat van een God en Vader wat bo almal, deur almal en in almal is.
Die woord Vader leer ons dat God nie ’n koue, onpersoonlike krag is nie. Binne die Christelike openbaring ken ons Hom as die Vader van die Seun en, deur Christus, as die Vader van gelowiges.
Die woord Almagtige beteken dat God nie met ander magte om beheer van die heelal worstel nie. Daar is nie ’n gelyke magstryd tussen God en die duiwel nie. God is soewerein. Geen deel van die skepping bestaan onafhanklik van Hom nie.
Dit gee aan gelowiges troos. Die God tot wie ons bid, is nie goed maar magteloos, of magtig maar onbetrokke nie. Hy is die almagtige Vader.
“Skepper van hemel en aarde”
Genesis 1:1 begin met God wat die hemel en die aarde skep. Handelinge 17:24–25 verkondig dat God die wêreld en alles daarin gemaak het en nie van mensehande afhanklik is nie.
Hierdie artikel verwerp die gedagte dat die heelal uiteindelik doelloos is. Die skepping is nie God nie, maar dit behoort aan God.
Die mens is daarom nie sy eie skepper of hoogste gesag nie. Ons ontvang ons bestaan, waardigheid en doel van God.
Hierdie waarheid beïnvloed hoe ons na alles kyk:
Die natuur behoort aan God.
Ons liggame behoort aan God.
Ons tyd, besittings, vermoëns en verhoudings behoort aan God.
Ons is nie die eienaars van die skepping nie, maar rentmeesters daarvan.
“En in Jesus Christus, sy eniggebore Seun, ons Here”
Die naam Jesus verwys na die historiese persoon Jesus van Nasaret.
Christus is nie sy van nie. Dit is ’n titel wat “Gesalfde” of “Messias” beteken.
Petrus bely in Matteus 16:16 dat Jesus die Christus, die Seun van die lewende God, is. Johannes 1 leer dat die Woord by God was, self God was en mens geword het. Handelinge 2:36 verklaar dat God hierdie Jesus Here en Christus gemaak het.
Om Jesus Here te noem, is meer as ’n beleefde titel. Dit is ’n verklaring van sy gesag.
Jesus is nie slegs ’n raadgewer wie se advies ons kan aanvaar wanneer dit ons pas nie. Hy is Here. Hy het die reg om ons geloof, gehoorsaamheid, aanbidding en hele lewe op te eis.
Die vraag is dus nie bloot: “Glo ek dat Jesus bestaan het?” nie.
Die dieper vraag is: “Erken ek Hom as my Here?”
“Wat deur die Heilige Gees verwek is, uit die maagd Maria gebore is”
Matteus 1:18–23 en Lukas 1:34–35 verbind Jesus se geboorte met die werking van die Heilige Gees. Galasiërs 4:4 sê dat God sy Seun gestuur het, gebore uit ’n vrou.
Hierdie artikel beskerm twee belangrike waarhede.
Eerstens: Jesus se geboorte was uniek. Sy koms was die werk van God.
Tweedens: Jesus het werklik mens geword. Hy is uit Maria gebore. Hy het nie net menslik gelyk of tydelik ’n menslike liggaam gebruik nie.
Jesus Christus is nie halfgod en halfmens soos ’n figuur uit heidense mitologie nie. Hy is waarlik God en waarlik mens.
Sy menslikheid beteken dat Hy werklik honger, moegheid, pyn, versoeking en lyding geken het. Sy goddelike identiteit beteken dat Hy meer as bloot nog ’n profeet of morele voorbeeld is.
“Wat onder Pontius Pilatus gely het”
Pontius Pilatus se naam plaas Jesus se lyding binne ’n herkenbare historiese konteks.
Die belydenis sê nie bloot dat Jesus lyding as ’n algemene geestelike beginsel ervaar het nie. Hy het tydens die regering van ’n bepaalde Romeinse amptenaar gely.
Die Evangelies beskryf hoe Jesus voor Pilatus gebring en tot kruisiging oorgelewer is. Paulus verwys in 1 Timoteus 6:13 na Christus Jesus se getuienis voor Pontius Pilatus.
Hierdie woorde herinner ons ook dat Jesus nie vreemd aan menslike lyding is nie. Hy is verraai, vals beskuldig, verwerp en onregverdig veroordeel.
Wanneer gelowiges ly, bid hulle nie tot ’n God wat lyding net van ’n veilige afstand af waarneem nie. In Christus het God werklik ons menslike gebrokenheid binnegekom.
“Gekruisig is, gesterf het en begrawe is”
Die belydenis beklemtoon drie keer die werklikheid van Jesus se dood:
Hy is gekruisig.
Hy het gesterf.
Hy is begrawe.
Dit laat geen ruimte vir die gedagte dat Jesus bloot bewusteloos geraak of later herstel het nie.
Paulus gee in 1 Korintiërs 15:3–4 die kern van die evangelie: Christus het vir ons sondes gesterf, is begrawe en het op die derde dag opgestaan.
Volgens 1 Petrus 2:24 het Christus ons sondes in sy liggaam aan die kruis gedra. Jesaja 53 beskryf die lydende dienaar wat ter wille van ander se oortredings ly.
Die kruis wys hoe ernstig sonde is. Vergifnis is nie God wat maak asof sonde nooit gebeur het nie. Christus dra die oordeel wat sondaars verdien.
Maar die kruis wys terselfdertyd hoe groot God se liefde is. Die Seun gee Homself vir mense wat hulleself nie kon red nie.
“Wat neergedaal het na die doderyk”
Hierdie is waarskynlik een van die mees misverstaande reëls in die belydenis.
Ouer Afrikaanse vorme sê soms dat Christus “ter helle neergedaal” het. Dit kan die indruk skep dat Jesus ná sy dood in die plek van finale straf verder moes ly.
Die oorspronklike frase is egter histories verbind met die gedagte dat Christus na die doderyk, die toestand of ryk van die dooies, neergedaal het. ’n Moderne Duitse ekumeniese vorm vertaal dit byvoorbeeld as dat Hy “na die dooies” neergedaal het. citeturn552715search18
Die artikel bevestig ten minste dat Jesus werklik die volle toestand van die dood binnegegaan het. Sy dood was nie skyn nie.
Handelinge 2:27 en 31 gebruik Psalm 16 om te verklaar dat Christus nie in die doderyk verlaat is en dat sy liggaam nie ontbinding gesien het nie.
Sommige verbind hierdie artikel ook met 1 Petrus 3:18–20 of Efesiërs 4:9, maar Christelike uitleggers verskil oor die presiese betekenis van daardie gedeeltes.
Ons behoort daarom nie meer in die belydenis in te lees as wat die Skrif duidelik leer nie. Die kernwaarheid is dat Christus werklik gesterf het, die dood binnegegaan het en die mag daarvan oorwin het.
“Wat op die derde dag opgestaan het uit die dood”
Die opstanding is nie ’n bykomstige detail van die Christelike geloof nie. Dit staan in die hart daarvan.
In Lukas 24 vind die vroue die graf leeg en hoor hulle dat Jesus opgestaan het. Paulus sê in 1 Korintiërs 15 dat Christus volgens die Skrifte op die derde dag opgewek is en daarna aan talle getuies verskyn het.
Hy gaan selfs verder: indien Christus nie opgewek is nie, is die Christelike prediking leeg en is ons geloof nutteloos.
Die opstanding beteken dat:
- Jesus werklik is wie Hy gesê het Hy is.
- Sy offer aanvaar is.
- Sonde en dood nie die laaste woord het nie.
- Gelowiges se toekomstige opstanding gewaarborg is.
- Die nuwe skepping reeds in Christus begin het.
Die Christelike hoop is dus nie dat Jesus se boodskap ná sy dood in sy volgelinge se herinneringe voortgeleef het nie.
Die Christelike verkondiging is dat Jesus self liggaamlik uit die dood opgestaan het.
“Wat opgevaar het na die hemel”
Handelinge 1:9–11 vertel hoe Jesus voor sy dissipels se oë opgeneem is. Die engele verklaar daarna dat Hy weer sal kom soos hulle Hom sien weggaan het.
Die hemelvaart beteken nie dat Jesus afgetree of onbetrokke geraak het nie.
Dit is sy troonsbestyging.
Daniël 7 beeld die Seun van die Mens uit wat heerskappy en ’n ewige koninkryk ontvang. Efesiërs 1:20–23 beskryf Christus as verhewe bo elke mag en gesag. Hebreërs 1:3 sê dat Hy aan die regterhand van die Majesteit gaan sit het.
Jesus is daarom nie bloot die Here van die toekoms nie. Hy is nou reeds die verhoogde en regerende Here.
“En sit aan die regterhand van God, die almagtige Vader”
Die uitdrukking “aan die regterhand” beskryf die plek van eer, gesag en koninklike mag.
Psalm 110:1 sê: “Sit aan my regterhand,” totdat die vyande onderwerp word. Petrus gebruik hierdie Psalm in Handelinge 2 om Christus se verhoging en heerskappy te verkondig.
Christus se sitting beteken nie passiwiteit nie. Hy regeer, tree vir sy mense in en bou sy kerk.
Dit gee aan die kerk moed. Christus se koninkryk hang nie uiteindelik van die gewildheid, politieke invloed of organisatoriese vermoë van Christene af nie.
Die kerk se Here sit reeds op die troon.
“Vanwaar Hy sal kom om die lewendes en die dooies te oordeel”
Die Jesus wat opgevaar het, sal terugkom.
Handelinge 1:11 sê dat Hy weer sal kom. Handelinge 17:31 verklaar dat God ’n dag bepaal het waarop Hy die wêreld regverdig deur Christus sal oordeel. Paulus sê in 2 Timoteus 4:1 dat Christus die lewendes en die dooies sal oordeel.
Die wederkoms is daarom nie bloot ’n simbool vir geestelike vooruitgang of die uitbreiding van die kerk nie.
Christus self sal terugkeer.
Hierdie waarheid is tegelykertyd ’n waarskuwing en ’n troos.
Dit is ’n waarskuwing omdat ons lewens voor God saak maak. Onreg, sonde en boosheid sal nie vir altyd ongestraf bly nie.
Dit is ’n troos omdat die wêreld nie vir altyd aan korrupsie, leuens, geweld en dood oorgegee sal wees nie. Die regverdige Koning sal oordeel en alles regstel.
“Ek glo in die Heilige Gees”
Die Heilige Gees is nie bloot ’n gevoel, atmosfeer, energie of onpersoonlike krag nie.
Jesus praat in Johannes 14–16 van die Heilige Gees as die Helper wat leer, herinner, getuig, oortuig en lei.
In Handelinge 5 word om vir die Heilige Gees te lieg gelykgestel aan om vir God te lieg. In 1 Korintiërs 12 deel die Gees gawes uit soos Hy wil. Efesiërs 1:13–14 beskryf Hom as die seël en waarborg van die gelowige se erfdeel.
Die Heilige Gees verheerlik Christus. Hy bring mense tot geloof, woon in gelowiges, vorm heiligheid, gee gawes en verenig die kerk.
Die belydenis is dus van begin tot einde trinitaries: Vader, Seun en Heilige Gees.
“Die heilige, algemene Christelike kerk”
Die oorspronklike woord wat dikwels met katoliek vertaal word, beteken hier algemeen of universeel.
Dit verwys nie uitsluitlik na die Rooms-Katolieke Kerk as denominasie nie. Dit verwys na die een wêreldwye kerk van Christus—almal wat waarlik aan Hom behoort.
Die kerk is heilig, nie omdat elke lid sondeloos is nie, maar omdat die kerk aan God behoort en deur Hom afgesonder is.
Die kerk is algemeen, omdat Christus se volk nie tot een taal, volk, kultuur, land of denominasie beperk is nie.
Efesiërs 4:4–6 praat van een liggaam, een Gees, een Here, een geloof, een doop en een God en Vader. Eerste Petrus 2:9 beskryf gelowiges as ’n uitverkore geslag, ’n koninklike priesterdom en ’n heilige volk.
Die kerk is nie eerstens ’n gebou nie. Dit is ook nie ’n handelsmerk, familieonderneming of persoonlike koninkryk van ’n geestelike leier nie.
Die kerk is die volk wat Christus deur sy bloed gekoop het.
“Die gemeenskap van die heiliges”
In die Nuwe Testament verwys heiliges nie net na ’n klein groepie buitengewone Christene nie. Alle gelowiges word in Christus geheilig en tot ’n heilige lewe geroep.
Die gemeenskap van die heiliges beteken dat Christenskap nie bedoel is as ’n geïsoleerde verhouding tussen “net ek en Jesus” nie.
Handelinge 2:42 beskryf die eerste gelowiges as mense wat volhard het in die apostels se leer, onderlinge gemeenskap, die breking van brood en gebede.
Romeine 12 en 1 Korintiërs 12 vergelyk die kerk met een liggaam wat baie lede het. Elke lid behoort aan die ander en dien die ander.
Christelike gemeenskap beteken dat ons saam aanbid, saam leer, mekaar dien, mekaar reghelp, mekaar se laste dra en mekaar aanmoedig om in Christus te volhard.
Dit beteken nie dat kerke of kerkleiers nooit gekritiseer mag word nie. Ware gemeenskap word juis deur waarheid, liefde, verantwoordbaarheid en bekering gekenmerk.
“Die vergewing van sondes”
Die Christelike evangelie is nie: “Probeer harder en hoop God is tevrede” nie.
Dit is die aankondiging dat daar deur Christus werklike vergifnis vir sondaars is.
Jesus sê in Lukas 24:46–47 dat bekering en vergewing van sondes in sy Naam verkondig moet word. Handelinge 10:43 verklaar dat elkeen wat in Hom glo, deur sy Naam vergifnis ontvang. Efesiërs 1:7 verbind ons verlossing en vergifnis met Christus se bloed.
Vergifnis beteken nie dat sonde onbelangrik is nie. Dit beteken dat Christus die skuld daarvan gedra het.
Die kerk is daarom nie ’n vertoonkamer vir mense wat wil bewys hoe goed hulle is nie. Dit is ’n gemeenskap van mense wat erken dat hulle genade nodig het.
Die belydenis sê nie: “Ek glo in my vermoë om myself reg te maak” nie.
Dit sê: “Ek glo in die vergewing van sondes.”
“Die opstanding van die liggaam”
Baie mense dink aan die lewe ná die dood as die siel wat vir altyd uit die liggaam ontsnap.
Die Bybelse hoop is egter groter. God sal sy mense liggaamlik opwek.
Jesus sê in Johannes 5:28–29 dat die dooies sy stem sal hoor en uit die grafte sal uitgaan. Romeine 8:11 sê dat dieselfde Gees wat Jesus opgewek het, ook ons sterflike liggame lewend sal maak.
Eerste Korintiërs 15 beskryf die opstandingsliggaam as onverganklik, heerlik en kragtig. Filippense 3:20–21 sê dat Christus ons vernederde liggame sal verander om aan sy verheerlikte liggaam gelykvormig te wees.
Die Christelike hoop is dus nie die verwerping van God se skepping nie, maar die herstel daarvan.
God gooi nie sy skeppingswerk weg nie. Hy vernuwe dit.
“En die ewige lewe”
Ewige lewe beteken meer as net ’n bestaan wat nooit eindig nie.
Jesus sê in Johannes 17:3 dat die ewige lewe daarin bestaan om die enigste ware God en Jesus Christus wat Hy gestuur het, te ken.
Openbaring 21 beskryf ’n nuwe hemel en nuwe aarde waar God by sy volk woon, trane afvee en die dood nie meer daar is nie.
Die einde van die Christelike verhaal is nie dat die mens uiteindelik goddelik word of in ’n onpersoonlike heelal opgeneem word nie.
Die einddoel is gemeenskap met God in ’n herstelde skepping.
Daarom eindig die belydenis nie by die oordeel nie. Dit eindig by die ewige lewe.
Vir die mens wat in Christus is, loop die geskiedenis nie op duisternis en betekenisloosheid uit nie. Dit loop uit op opstanding, herstel en lewe by God.
“Amen”
Die woord Amen beteken: “Dit is waar,” of: “So is dit.”
Dit is nie bloot ’n godsdienstige manier om ’n gebed of belydenis af te sluit nie.
Wanneer ons “Amen” sê, plaas ons ons naam onder die verklaring.
Ons sê:
Dit is die God in wie ek glo.
Dit is die Christus aan wie ek behoort.
Dit is die evangelie waarop ek vertrou.
Dit is die hoop waarin ek wil lewe en sterwe.
Meer as woorde wat ons uit die kop leer
Die Apostoliese Geloofsbelydenis is nie ’n towerformule nie. Niemand word gered omdat hy die korrekte woorde kan opsê terwyl sy hart ver van God is nie.
’n Papegaai kan woorde herhaal. Ware geloof vertrou op die God van wie die woorde getuig.
Maar dit beteken nie dat die woorde onbelangrik is nie.
Wat ons glo, vorm hoe ons leef.
Wanneer ek glo dat God die Skepper is, kan ek nie leef asof alles aan my behoort nie.
Wanneer ek glo dat Jesus Here is, kan ek Hom nie tot ’n geestelike bykomstigheid verminder nie.
Wanneer ek glo dat Christus opgestaan het, hoef ek nie te leef asof die dood die finale oorwinnaar is nie.
Wanneer ek glo dat Hy weer sal kom om te oordeel, kan ek nie maak asof waarheid en geregtigheid onbelangrik is nie.
Wanneer ek glo in die gemeenskap van die heiliges, kan ek nie Christenskap tot ’n private stokperdjie reduseer nie.
Wanneer ek glo in die vergewing van sondes, hoef ek nie my skuld weg te steek of myself te probeer regverdig nie.
Wanneer ek glo in die opstanding van die liggaam en die ewige lewe, weet ek dat lyding, verval en die graf nie die laaste hoofstuk van die verhaal is nie.
Slotgedagte
Die Apostoliese Geloofsbelydenis gee nie vir ons elke detail van die Christelike leer nie. Dit verduidelik nie elke Bybelboek, elke leerstelling of elke etiese vraag nie.
Dit gee wel vir ons die groot buitelyne van die Christelike verhaal.
Die Vader het geskep.
Die Seun het gekom.
Christus het gely en gesterf.
Hy het opgestaan en opgevaar.
Hy regeer en sal terugkom.
Die Heilige Gees werk.
Christus bou sy kerk.
Sondes word vergewe.
Die dooies sal opstaan.
God se mense sal vir ewig lewe.
In ’n wêreld vol nuwe openbarings, selfaangestelde profete, geestelike modes, persoonlike waarhede en selfgemaakte weergawes van Jesus, roep hierdie antieke belydenis ons terug na die eenvoudige maar magtige hart van die Christelike geloof.
Nie na ’n nuwe boodskap nie.
Nie na ’n geheime kennis wat onlangs ontdek is nie.
Nie na ’n evangelie wat om ’n moderne persoonlikheid gebou is nie.
Maar na die geloof wat deur die apostels verkondig, in die Skrifte bewaar en deur die kerk deur die eeue heen bely is:
Ek glo in God die Vader.
Ek glo in Jesus Christus, sy Seun, ons Here.
Ek glo in die Heilige Gees.
Ek glo in die opstanding en die ewige lewe.
Amen.
