Call us now:
Openbaring word dikwels behandel asof dit ‘n geheime kodeboek vir vandag se nuus is. Elke oorlog, nuwe tegnologie, politieke leier of wêreldkrisis word dan haastig aan ‘n dier, ‘n seël of ‘n trompet gekoppel. Die gevolg is gewoonlik meer angs as geloof en meer spekulasie as gehoorsaamheid.
Maar Openbaring is nie geskryf om God se mense in histerie te dompel nie. Dit is geskryf om gelowiges wat onder geweldige druk leef, te bemoedig. Die boek trek die gordyn weg en wys dat die sigbare magte van hierdie wêreld nie die hoogste gesag besit nie. Agter die dreigemente van ryke en vervolgers staan die troon van God, en in die middel van God se plan staan Jesus Christus-die Lam wat geslag is en tog oorwin.
Begin by die eerste lesers
Die eerste stap na ‘n gesonde verstaan van Openbaring is om te onthou dat ons iemand anders se pos lees. Johannes rig die boek aan sewe werklike gemeentes in Klein-Asië: Efese, Smirna, Pergamum, Tiatira, Sardis, Filadelfia en Laodisea. Hulle het in werklike stede gewoon, met werklike versoekings, ekonomiese druk en politieke gevare.
Vir hierdie gemeentes was Rome nie bloot ‘n onderwerp in ‘n geskiedenisboek nie. Dit was die magtige wêreld waarin hulle elke dag moes leef. Die keiserlike stelsel het aanspraak gemaak op eer, lojaliteit en soms selfs aanbidding. Plaaslike gildes, handel en openbare lewe kon met afgodiese praktyke verweef wees. Om Jesus as Here te bely, was daarom nie net ‘n privaat geestelike keuse nie; dit kon jou aansien, inkomste, veiligheid en selfs jou lewe kos.
Wanneer Johannes van diere, Babilon, vervolging en oorwinning praat, sou sy eerste lesers die taal binne hierdie gespanne wêreld gehoor het. Openbaring het vir hulle gesê: Rome lyk almagtig, maar is nie. Die keiser eis lojaliteit, maar hy is nie Here nie. Julle lyding is werklik, maar dit is nie betekenisloos nie. Jesus regeer.
Waarom gebruik Openbaring soveel vreemde beelde?
Openbaring behoort tot ‘n literêre wêreld wat vir moderne lesers vreemd kan voel. Dit gebruik visioene, simboliese getalle, monsters, hemelse wesens, kleure en dramatiese tonele. Baie van die beelde kom uit die Ou Testament-veral boeke soos Daniël, Esegiël, Jesaja en Sagaria.
Hierdie simboliek is nie ‘n gebrek wat ons moet probeer wegwerk nie. Dit is deel van die boek se krag. ‘n Politieke ryk kan homself as beskaafd, ordelik en onaantasbaar aanbied. Openbaring beeld dieselfde mag as ‘n dier uit en wys daarmee wat agter die propaganda skuil. ‘n Ryk stad kan bewonder word vir haar rykdom en luuksheid; Openbaring noem haar Babilon en ontbloot die geweld, uitbuiting en afgodery waarop haar prag gebou is.
Die visioene leer die kerk om die wêreld vanuit God se perspektief te sien. Hulle help gelowiges onderskei tussen indrukwekkende voorkoms en geestelike werklikheid.
Die middelpunt is die Lam
As ons Openbaring hoofsaaklik lees om die identiteit van die Antichris te raai of ‘n presiese eindtydskedule saam te stel, kan ons die belangrikste Persoon in die boek miskyk. Openbaring is eerstens die openbaring van Jesus Christus.
Johannes sien Jesus as die getroue Getuie, die Eerste uit die dood en die Heerser oor die konings van die aarde. In Openbaring 5 hoor hy van die Leeu uit die stam van Juda, maar wanneer hy kyk, sien hy ‘n Lam wat staan asof Hy geslag is. Hierdie beeld verander ons verstaan van oorwinning. Christus wen nie deur die wrede metodes van die dier na te boots nie. Hy oorwin deur selfopofferende liefde, getroue getuienis, sy kruis en opstanding.
Die kerk volg dieselfde pad. Gelowiges se oorwinning berus nie op politieke beheer, vrees of geweld nie, maar op die bloed van die Lam, die woord van hulle getuienis en getrouheid selfs wanneer dit duur kos. Openbaring roep ons dus nie bloot om die toekoms te voorspel nie; dit leer ons hoe om vandag as volgelinge van Jesus te leef.
Hoop beteken nie dat lyding ontken word nie
Bybelse hoop is nie oppervlakkige optimisme nie. Openbaring maak nie asof vervolging, onreg en dood onbelangrik is nie. Die martelare roep uit: “Hoe lank nog?” God hoor hulle. Die boek gee ruimte vir trane, verlies en die verlange dat reg uiteindelik sal geskied.
Tog kry lyding nie die laaste woord nie. Die draak word verslaan, Babilon val, die dier se mag eindig en die dood self word geoordeel. Die verhaal beweeg na ‘n nuwe hemel en ‘n nuwe aarde waar God by sy mense woon. Hy vee elke traan van hulle oë af; dood, rou, smart en pyn sal nie meer wees nie.
Dit is waarom Openbaring ‘n boek van hoop is. Nie omdat gelowiges elke swaarkry sal vermy nie, maar omdat geen swaarkry hulle uit Christus se hand kan ruk of God se einddoel kan vernietig nie.
Van sensasie na volharding
Sensasionele uitlegte vra dikwels: “Watter gebeurtenis in vandag se nuus pas by hierdie simbool?” Openbaring self vra dieper vrae:
- Wie ontvang my aanbidding en hoogste lojaliteit?
- Waar word ek versoek om ter wille van gemak of voordeel ‘n kompromie aan te gaan?
- Kan ek die propaganda en verleiding van ‘n Babiloniese kultuur raaksien?
- Getuig my lewe dat Jesus, en nie aardse mag nie, werklik Here is?
- Sal ek getrou bly wanneer gehoorsaamheid ‘n prys vra?
Dit is die soort reaksie wat die boek wil vorm. Openbaring se eerste seën is vir dié wat die profesie lees, hoor en bewaar. Die doel is nie bloot inligting nie, maar getroue gehoorsaamheid.
Hoe behoort ons die boek te lees?
Lees Openbaring stadig en saam met die res van die Bybel. Let op die talle Ou-Testamentiese verwysings. Vra wat die boodskap vir die oorspronklike gemeentes beteken het voordat jy dit op jou eie tyd toepas. Moenie elke simbool onmiddellik aan net een moderne persoon, land of uitvinding koppel nie. Hou die groot toneel voor oë: God is op die troon, die Lam het oorwin, die kerk word tot getrouheid geroep en die skepping beweeg na herstel.
Daar is ruimte vir verskillende uitleglense en ernstige gesprek oor besonderhede. Maar geen verantwoordelike uitleg behoort die boek se duidelike middelpunt te verdring nie: Jesus Christus is Here. Menslike ryke is tydelik. Boosheid sal geoordeel word. God sal by sy mense woon.
